Yoshitoki Oima'nın aynı adlı mangasından uyarlanan bu yapım, Kyoto Animation'ın en dokunaklı eserlerinden biri olarak kabul görüyor. Naoko Yamada'nın yönetmenlik koltuğuna oturduğu film, yalnızca bir özür hikâyesi anlatmıyor; pişmanlığın insan ruhunu nasıl kemirdiğini ve bağışlamanın ne denli ağır bir yük taşıdığını soruyor izleyiciye. İşitme engelli bir kız olan Nishimiya Shoko ile onu bir zamanlar acımasızca dışlayan Ishida Shouya arasındaki ilişki, kolayca basit bir iyileşme masalına dönüştürülebilirdi. Oysa film bu tuzağa düşmüyor. Geçmişin izleri karakterlerin her hareketine, her sessizliğine sinmiş durumda. Shouya'nın yıllarca taşıdığı suçluluk duygusu, onu toplumdan uzaklaştırmış ve kendi içine hapsetmiştir. Filmin görsel dili de bunu ustalıkla yansıtıyor: Shouya'nın gözünden aktarılan sahnelerde diğer karakterlerin yüzleri zaman zaman bulanık ya da kapalı görünüyor, sanki dünyayla arasına koyduğu mesafeyi seyirciye de hissettirmek istiyor. Yamada'nın yönetmenliği, animasyonun olanaklarını son derece özgün biçimde kullanıyor. El hareketleri, göz temasları, karakterlerin birbirlerine yakınlıkları ve uzaklıkları; tüm bunlar sözcüklerden çok daha güçlü bir anlatı kuruyor. Shoko'nun işaret dili aracılığıyla kurduğu iletişim, filmin ruhuna işliyor ve sessizliğin ne kadar çok şey söyleyebildiğini hatırlatıyor. Konu açısından bakıldığında okul zorbalığı, sosyal dışlanma ve intihar düşünceleri gibi ağır temalar ele alınıyor. Ancak film bu temalar karşısında ne vaaz veriyor ne de kolay çözümler sunuyor. Aksine, bu deneyimlerin içinde kalan insanların iç dünyasını büyük bir içtenlikle ve yargılamadan aktarıyor. Hem zorba hem de mağdur olmuş karakterlerin kırılganlığı, izleyiciyi rahatsız edecek kadar gerçek hissettiriyor. Bir yetişkin animasyonu olarak çocuk ya da genç izleyiciye hitap etmiyor; lise koridorlarını sahne olarak kullansa da anlattığı şey çok daha evrensel. Geç de olsa yüzleşmenin mümkün olup olmadığı, kişinin kendini affedebilmesinin ne anlama geldiği ve iki insan arasında köprü kurabilmenin bedeli… Tüm bunlar, 130 dakikanın sonunda izleyiciyi hem bitkin hem de derinden etkilenmiş bırakıyor.