Bir çocuğu kaybetmek, ebeveynler için hayal edilebilecek en ağır acılardan biridir. Siccîn serisinin ikinci halkası, tam da bu kırılganlık noktasından yola çıkarak seyircisini hem duygusal hem de doğaüstü bir karanlığa sürüklüyor. Hicran ve Adnan, iki yaşındaki oğullarını beklenmedik bir kazayla yitirmenin ardından ortak bir çatı altında birbirinden kopuk birer yabancıya dönüşmüş bir çifti canlandırıyor. Yas, bu evliliğin içini boşaltmış; kalan sessizlik ise bambaşka bir tehdidin kapıyı aralamak için zemin hazırlamıştır. Alper Mestçi, Türk korku sinemasının kültleşmiş serisini yerli inanç dünyasının kodlarıyla beslemeye devam ediyor. Büyü, nazar ve ruhani müdahale temalarını kullanan film, Batı kökenli doğaüstü korkulardan ayrışarak izleyicide farklı bir ürperti yaratıyor. Çünkü anlatılan şey yabancı bir efsane değil; toplumun kolektif belleğine işlemiş kadim bir korku. Bu tanıdıklık, filmin atmosferini beklenmedik biçimde güçlendiriyor. Şeyda Terzioğlu'nun başroldeki performansı, Hicran'ın çöküşünü hem içten hem de inandırıcı biçimde aktarıyor. İzleyici, karakterin acısının ne kadarının gerçek ne kadarının karanlık bir müdahalenin ürünü olduğunu sorgulamaktan kendini alamıyor. Giderek artan gerilim ve görece düşük bütçesine karşın yaratılan tedirgin edici atmosfer, filmi Türk korku sinemasının meraklıları için atlamaması güç bir yapım hâline getiriyor.