Yakın bir geleceği tasvir eden bilim kurgu filmleri çoğunlukla soğuk, steril ve insansız dünyalar çizer. Oysa Shawn Levy'nin yönettiği bu yapım, tam tersine insanın en ham ve en tanıdık duygularını merkeze alır; bir babanın çocuğuyla yüzleşme anını, kayıpların gölgesinde yeniden ayağa kalkma çabasını ve beklenmediği yerden gelen ikinci şansı. Hugh Jackman'ın canlandırdığı Charlie Kenton, bir zamanlar umut vaat eden bir boksör iken teknolojinin dönüştürdüğü bu yeni dünyada ayakta kalmaya çalışan, yarı-hayalci yarı-umursamaz bir karakter. Artık ringlere insanlar değil, devasa çelik robotlar çıkıyor. Seyirci kitlesi büyüdükçe bahisler yükseliyor, fakat Charlie her adımda kaybetmeye devam ediyor. Ta ki beklenmedik bir anda hayatına giren küçük bir çocukla yolları kesişene dek. Filmin bilim kurgu çerçevesi aslında arka planda kalıyor. Robotların üzerindeki ışıltı ve gürültü, gerçek hikâyenin önüne geçmiyor. Asıl mesele; birbirini tanımayan, birbirine güvenmeyi beceremeyen iki insanın, ortak bir tutku etrafında nasıl birbirini bulmaya başladığı. Küçük Dakota Goyo'nun ekrana taşıdığı enerji ve Jackman'ın sert ama kırılgan performansı, bu dinamiği inandırıcı kılıyor. Evangeline Lilly ve Anthony Mackie gibi isimlerin renk kattığı oyuncu kadrosuyla film, seyircisine düz bir aksiyon deneyimi sunmakla yetinmiyor. Robotların birbirini parçalayan kavgaları elbette görsel açıdan tatmin edici; ama asıl gerilim, mekânizmaların değil insanların içinde kaynıyor. Her maç bir sınav, her yenilgi bir yüzleşme. Eleştirmenlerden tam not alamasa da dünya genelinde geniş bir hayran kitlesi edinen yapım, duygusal yapısıyla aile filmi sınırlarını aşıyor. Ne salt bir aksiyon filmi ne de klasik bir drama; ikisi arasında dengeli bir yerde duruyor ve bu duruşun kendine özgü bir çekimi var. İzlendikten sonra izini bırakan şey ne robotlar ne de dövüş sahneleri oluyor. Geriye kalan, çok daha sıradan ama çok daha derin bir şey: ikinci şansların hak edilmediğini, kazanıldığını hatırlatan o his.