Tarih boyunca pek çok diktatörün ölümü, ardından bıraktığı boşlukla birlikte trajik bir kaos yaratmıştır. Armando Iannucci bu gerçeği alıp kara komedi dünyasına taşıdığında ortaya hem güldürücü hem de derin biçimde rahatsız edici bir şey çıkmıştır. 1953 yılında Joseph Stalin'in ani ölümüyle başlayan hikâye, onlarca yıldır korku içinde tutulan bir sistemin tek bir gecede nasıl kendini yemeye başladığını anlatır. Film boyunca izlediğimiz figürler, aslında birer karikatür değil; tarihin gerçek yüzleridir. Beria, Kruşçev, Malenkov gibi isimler ekrana taşınırken Iannucci onları ne tamamen canavarlaştırır ne de aklar. Onları daha da korkutucu kılan şey tam da bu tutarsız insanlıklarıdır. Steve Buscemi'nin Kruşçev'i, güçlü olmaya çalışırken sürekli ayakta durma mücadelesi veren biri gibidir; Simon Russell Beale'in canlandırdığı Beria ise soğuk ve hesapçı yapısıyla filmin en huzur bozucu yanını temsil eder. Iannucci'nin zekâsı, gülüncü ve dehşeti aynı anda var etmesinde yatar. Bir sahne izleyiciyi güldürürken bir sonrakinde tam olarak neden güldüğünü sorgulatır. Bu da filmi sıradan bir siyasi hicivden ayıran şeydir. Otoriter sistemlerin içindeki saçmalığı, bürokratik paniği ve iktidar hırsının insanı nasıl küçülttüğünü bu kadar keskin anlatan yapıtlara pek az rastlanır. Komedi sevmeyenlerin bile kesinlikle kaçırmaması gereken türden bir film.