Yüzündeki farklılığı yüzünden hayata biraz daha zorlu bir yerden başlamak zorunda kalan on yaşındaki Auggie Pullman'ın hikâyesi, ilk bakışta sıradan bir "okula uyum" anlatısı gibi görünebilir. Ancak Stephen Chbosky'nin kamerasının arkasına geçtiği bu film, çok daha katmanlı ve çok daha dürüst bir yere uzanmayı başarıyor. R.J. Palacio'nun milyonlarca okuyucuya ulaşan romanından uyarlanan yapıt, Treacher Collins sendromuyla dünyaya gelmiş bir çocuğun ilk kez geleneksel bir okula adım atmasını anlatıyor. Ne var ki film, bu deneyimi yalnızca Auggie'nin gözlerinden aktarmakla yetinmiyor. Hikâye zaman zaman annenin, babanın, kız kardeşin ve sınıf arkadaşlarının perspektifine kayıyor; böylece tek bir ailenin ya da tek bir çocuğun değil, birbirini çevreleyen pek çok insanın aynı anda kendi "mucize"sini yaşadığını fark ediyorsunuz. Jacob Tremblay, yaşını aşan bir olgunlukla canlandırdığı Auggie'ye hem kırılganlık hem de inanılmaz bir iç güç kazandırıyor. Julia Roberts ve Owen Wilson ise melodrama kaymadan, gerçekçi ve sıcak bir aile tablosu çiziyor. Filmin duygusal yükünü taşıyan asıl güç ise gösterişsiz ama etkili anlar: koridorda dönen bakışlar, bir öğle yemeğinde yaşanan sessizlik, bir arkadaşlığın kırılgan başlangıcı. Zorbalık, dışlanma ve önyargı gibi ağır temaları ele alırken Chbosky, vaaz vermekten kaçınıyor. İzleyiciyi bir ders almaya zorlamak yerine hissetmeye davet ediyor. Filmin tonu bazen melankolik, bazen neşeli, ama her daim insani bir sıcaklık taşıyor. Çocuklara hitap eden bir yapım olduğu söylense de yetişkinler için belki çok daha fazlasını barındırıyor; çünkü "farklı olmak" ya da "farklı olanla nasıl ilişki kuracağını bilememek" evrensel bir çaresizlik. Mucize, izlendikten sonra uzun süre akılda kalan türden filmlerden. Sizi büyük bir sarsıntıyla değil, içten içe işleyen bir duyguyla etkiliyor. Ve çıkarken kendinize şunu sormadan edemiyorsunuz: Başkasının yüzüne bakarken gerçekten ne görüyorum?