Chris Washington, siyah bir genç adamdır ve beyaz kız arkadaşı Rose'un ailesiyle ilk kez tanışmak üzere kırsal bir eve doğru yola çıkar. Görünürde sıradan bir hafta sonu ziyareti. Ama Jordan Peele'in ustalıkla kurduğu bu dünyada hiçbir şey göründüğü kadar masum değildir. Kapan, ırkçılığı doğrudan bir şiddet biçimiyle değil, çok daha sinsi ve soğukkanlı bir toplumsal mekanizma olarak ele alır. Armitage ailesi kibardır, eğitimlidir, "ilerici" görünür. İşte tam da bu yüzden ürperticidir. Peele, beyaz liberalizmin yüzeysel hoşgörüsünü keskin bir hicivle mercek altına alırken izleyiciyi de sürekli teyakkuzda tutar. Chris'in hissettiği o açıklanamaz rahatsızlık, ekranın karşısındaki izleyiciye de siner; her sahneye "bir şeyler yanlış" duygusuyla bakılır. Film, psikolojik gerilim türünü toplumsal bir manifestoya dönüştürür. Daniel Kaluuya'nın performansı bu denklemi ayakta tutan en güçlü unsurlardan biridir; sessizliğiyle, gözleriyle, bedeninin gerilimiyle Chris'in içindeki fırtınayı yansıtır. Allison Williams, Catherine Keener ve Bradley Whitford ise o "neredeyse normal" havanın taşıyıcıları olarak ürkütücü derecede inandırıcıdır. Kapan, seyredildikten sonra uzun süre sindirilmesi gereken bir filmdir. Çünkü anlattığı korku, canavar değildir; tanıdık yüzler, kibarca söylenmiş cümleler ve hiç sorgulanmamış ayrıcalıktır. Bu yönüyle modern korku sinemasının en özgün ve cesur örneklerinden biri olarak yerini sağlamlaştırmıştır.