Jacques Tati'nin sevilen kahramanı Bay Hulot, modern dünyanın kapısında bocalayan, zamana ayak uyduramayan ama bunu hiç de umursamayan o tanıdık figürüyle yeniden karşımıza çıkıyor. Küçük bir çocuğun gözünden anlatılan bu hikâyede, yeğeni Gérard'ın amcasına duyduğu sevgi ve hayranlık, iki farklı dünyanın arasındaki derin uçurumu gözler önüne seriyor. Bir yanda Hulot'nun yaşadığı eski, dağınık ama insan sıcaklığıyla dolu Paris mahallesi; diğer yanda ise kayın biraderi Arpel'in şatafatlı, her şeyin otomatik olduğu, steril ve soğuk ultramodern evi. Tati bu iki dünyayı yan yana koyarak sadece bir aile komedisi yazmıyor; aslında dönemin Fransa'sında yaşanan modernleşme çılgınlığını, tüketim toplumunun bireyi nasıl mekanikleştirdiğini son derece zarif ve sessiz bir mizahla sorguluyor. Hulot hiçbir şeye uyum sağlayamaz, her adımında bir şeyler ters gider, ama bu beceriksizlik bir eksiklik değil; aksine onun çevresindeki sahte düzenin ne kadar kırılgan olduğunu ortaya koyan bir ayna işlevi görür. Tati'nin fiziksel komedisi, diyaloğa gerek bırakmadan anlatır; bir kapının açılış sesi, bir hortumun fışkırması, bir misafir kabulünün garip seremonisi bile başlı başına bir sahneye dönüşür. 1958 yapımı bu film, Cannes'dan ödülle dönen ve ardından Oscar'a uzanan bir başarı hikâyesi taşımasına karşın gösterişten tamamen uzaktır. Anlattığı şey dünün meselesi gibi görünse de bugünün dünyasına baktığımızda ne denli güncel kaldığı hemen hissedilir. Hulot'ya gülerken aslında biraz da kendimize bakıyor olduğumuzu fark etmek, filmin en büyük başarısı.