Taliban'ın Kabil'i demir yumrukla yönettiği 1990'ların sonunda, on bir yaşındaki Pervane için hayat her gün biraz daha daralmaktadır. Okula gidemez, babası olmadan sokağa çıkamaz, sesini duyuramaz. Babasıyla birlikte pazarda çalışarak ailesine katkı sağlamaya çalışan bu küçük kız, bir gün ailesinin tek geçim kapısını da yitirir; babası, asılsız bir suçlamayla tutuklanıp gözaltına alınır. Geride bir anne, hamile bir abla, küçük bir kız kardeş ve henüz yürüyemeyen bir bebek kalır. Ve Pervane. Nora Twomey'nin yönettiği bu animasyon, çocuk gözünden bir toplumsal felaketi anlatmanın en sarsıcı yollarından birini buluyor. Deborah Ellis'in romanından uyarlanan yapım, savaşı bombalar ve kan yerine gündelik yoksunluklarla, susturulmuş hayallerle ve bir kızın omuzlarına yüklenen ağırlıkla aktarıyor. Afgan minyatür sanatından ilham alan görsel dili, filmin hem şiirsel hem de acımasız bir dünya kurmasına olanak tanıyor. Parvana'nın zaman zaman küçük kardeşine anlattığı masal, gerçek hikayeyle iç içe geçerek filmin ruhunu derinleştiriyor. Pervane, büyümek zorunda kalan çocukların, susturulmak istenen kadınların ve insanlığın en karanlık dönemlerinde bile tutunan umudun hikayesi. İzleyiciyi hem öfkelendiriyor hem de derinden etkiliyor; bıraktığı his, perdeler kapandıktan çok sonra da içinizde kalmaya devam ediyor.