Güney Fransa'da büyümüş, modern hayatın içine sinmiş genç bir adam olan Reda, ne tam anlamıyla Fransız ne de ailesinin beklentilerini karşılayan biri olarak ikili bir kimliğin gölgesinde yaşar. Hayatı kız arkadaşı, dersleri ve gündelik Batılı rutinleriyle şekillenmiş olan Reda'ya babası beklenmedik bir ricada bulunur: Onu arabayla Mekke'ye götürmesini ister. Uçağa binmeyi reddeden, Arapça dışında neredeyse hiç konuşmayan bu yaşlı adam için hac, bir ömrün en büyük manevi yüküdür. Reda içinse bu yolculuk, planlanmamış, istenmedik ve zorunlu bir kopuştur. Ismaël Ferroukhi, Fransa'dan Suudi Arabistan'a uzanan bu yol filminde coğrafi mesafeyi iki kuşak arasındaki derin uçurumun bir metaforuna dönüştürür. Baba ile oğul, dar bir arabada mahsur kalmış gibi yanyana ilerler; aralarındaki sessizlik bazen diyalogdan çok daha fazlasını söyler. Avrupa'nın değişen çehresinden Balkanlar'a, oradan Orta Doğu'nun tozlu yollarına uzanan bu güzergah, yalnızca fiziksel değil, ruhsal bir dönüşümün de sahnesine dönüşür. Film, göç, kimlik ve inanç gibi ağır temaları didaktik bir dille değil, sabırlı ve içten bir gözlemle işler. Batı'da büyümüş ikinci kuşak göçmenlerin kendi kökleriyle yüzleşme anını bu denli sade ve dürüst biçimde ele alan yapıtlar oldukça nadirdir. Büyük Yolculuk, izleyiciyi ne hüzne ne de yargıya sürükler; yalnızca iki insanın birbirini yeniden keşfedişine sessizce tanıklık ettirir.