1650'lerin İrlanda'sı. Henüz fethedilmemiş ormanlar, kılıçla değil efsanelerle korunan topraklar ve bu toprakların içinde nefes alan bir doğa... Tomm Moore'un başyapıtı olarak anılmaya aday bu animasyon filmi, izleyiciyi yalnızca görsel bir şölene değil, köklü bir iç yolculuğa davet ediyor. Robyn, babasıyla birlikte İrlanda'ya gelen genç ve meraklı bir avcı çömleği. Babası için, düzen için ve kendisine biçilen roller için yaşıyor; ama içinde bastırılmış bir özgürlük arzusu fokurdamakta. Ormanın derinliklerinde ise bambaşka bir dünya var: Kuralların değil, içgüdülerin geçerli olduğu, insanın doğayla henüz savaşa tutuşmadığı kadim bir alan. İşte orada Robyn, kendisi gibi olmayan ama belki de kendisini en iyi anlayan biriyle karşılaşıyor. Moore, İrlanda folklor geleneğine olan tutkusunu bu filmde doruk noktasına taşıyor. Kelt sanatından ilham alan el çizimi animasyon tarzı, her karede adeta solunum yapıyor. Karakterlerin gözlerinde yansıyan ışık, ormanın kıpırdayan yaprakları, kurda dönüşümün görsel dili... Bunların hiçbiri tesadüf değil. Her çizgi, anlatının ruhunu taşıyor ve izleyiciye dijital animasyonun çoğunlukla sunamadığı türden bir sıcaklık sunuyor. Film, yüzeyde bir macera ve dönüşüm hikâyesi gibi görünse de özünde çok daha katmanlı sorular soruyor. Uyum mu, özgürlük mü? Koruma adına yıkım mı? Sevgi, bir insanı mı yoksa içindeki vahşeti mi şekillendirir? Bu sorular, hiçbir zaman ağır bir didaktizme kaçmadan, masalın doğal akışı içinde seyircinin zihnine yerleşiyor. Baba-kız ilişkisinin işlenişi özellikle dikkat çekici. Sean Bean'in seslendirdiği baba figürü, tek boyutlu bir otorite imgesi değil; sisteme teslim olmuş, ama yine de sevgisi gerçek olan karmaşık bir insan. Bu insanlık hali, filmin duygusal ağırlığını taşıyan önemli bir eksen. Wolfwalkers, hem çocukların hem yetişkinlerin farklı katmanlarında anlam üretebileceği nadir türde bir eser. Perde kapanırken içinizde kalan şey, bir filmi değil sanki eski bir masalı dinlemiş olmanın huzurlu ağırlığı.