Karadeniz'in sisli dağlarında, zamanın neredeyse durduğu bir köyde geçen Bal, yönetmen Semih Kaplanoğlu'nun Yusuf Üçlemesi'ni tamamlayan son halkasıdır. Üçlemenin diğer filmlerinde yetişkin ve genç bir adam olarak tanıdığımız Yusuf'u bu kez yedi yaşında, dünyayı henüz keşfetmeye çalışan bir çocuk olarak görürüz. Okuma yazmayı sökmekte güçlük çeken, içine kapanık, sözcüklerle arasında tuhaf bir mesafe olan bu küçük çocuğun iç dünyası, filmin gerçek haritasıdır. Yusuf'un babası Yakup, ormanda yüksek ağaçlara kurulmuş geleneksel kovanlardan bal toplar. Baba ile oğul arasındaki bu sessiz, derin bağ filmin duygusal omurgasını oluşturur. Kaplanoğlu bu ilişkiyi hiçbir zaman sözlerle anlatmaz; bakışlarla, dokunuşlarla, ormanın içindeki ortaklaşa yürüyüşlerle hissettirmeyi tercih eder. Bal, modern sinemanın temposuna alışmış izleyiciyi zorlayabilir. Diyalog neredeyse yok, olay örgüsü kasıtlı biçimde yavaş ve seyrek. Ama tam da bu yüzden sizi içine çeker. Doğanın sesi, çocuğun nefesi ve uzun planlar zamanla bir tür meditatif deneyime dönüşür. Film, 2010 Berlin Film Festivali'nde Altın Ayı ödülünü kazanmış ve Türk sinemasının uluslararası arenada en çok ses getiren yapıtlarından biri olmuştur. Belleğin, kaybın ve köklerin bir çocuğun gözünden nasıl göründüğünü arayan izleyici için nadir bulunan türden bir deneyimdir.