Mükemmeliyetçiliğin insanı nasıl yiyip bitirebileceğini bu denli çarpıcı biçimde aktaran yapıt sayısı gerçekten azdır. Darren Aronofsky, baletin yüzeyindeki zarafeti bir kenara bırakarak sahnenin arkasındaki acımasız dünyayı ve insan zihninin kırılganlığını mercek altına alır. Nina, New York'ta annesiyle birlikte yaşayan, hayatını tamamen dansa adamış genç bir balerinidir. Bale yönetmeni Thomas, yeni sezondaki Kuğu Gölü prodüksiyonu için farklı bir isim arar; hem Beyaz Kuğu'nun masumiyetini hem de Siyah Kuğu'nun karanlık çekimini bünyesinde barındırabilecek bir dansçı. Nina, bu zorlu çift rolün eşiğine geldiğinde izleyici de onunla birlikte o kırılgan sınırda yürümeye başlar. Aronofsky'nin elinde bale stüdyosu neredeyse bir labirentle özdeşleşir; aynalar, tekrarlayan ses katmanları ve sıkışık çerçeveler Nina'nın içinde hissettiği baskıyı fiziksel bir gerçekliğe dönüştürür. Natalie Portman, her sahneye hem bedenini hem ruhunu katarak olağanüstü bir performans ortaya koyar; mükemmeliyete ulaşma tutkusuyla kendini tüketme arasındaki ince çizgide öyle dengeli yürür ki izleyici zaman zaman nefesini tutmak zorunda kalır. Gerçekle kurgunun iç içe geçtiği, paranoyayı ve beden korkusunu bir arada işleyen film, yüzeyde bir bale hikayesi gibi görünse de özünde kimlik, kontrol ve özgürleşme üzerine derinlikli bir sorgulama sunar. Gerilimi yavaş yavaş büyütme biçimiyle izleyiciyi koltuğuna adeta yapıştırır.