Kim Jee-woon'un bu Güney Kore yapımı, yüzeyde bir aile dramı ve hayalet hikayesi gibi görünse de çok daha karanlık ve katmanlı bir deneyim sunuyor. Annelerini kaybettikten sonra uzun süre hastanede kalan iki kız kardeş, Su-mi ve Su-yeon, eve döndüklerinde hem fiziksel hem ruhsal açıdan kırılgan. Baba soğuk ve uzak, üvey anne Eun-joo ise görünürde düzenli ama içten içe huzursuzluk yaratan biri. Ev de adeta bu gerilimin bir parçası; loş koridorları, ağır renkleriyle neredeyse nefes almayı güçleştiriyor. Film, izleyiciyi başından itibaren neyin gerçek neyin hayal ürünü olduğu konusunda karanlıkta bırakıyor. Anlatıcı olarak güvenemeyeceğimiz bir bakış açısı sunuyor ve bu belirsizlik, klasik bir üvey anne kötülüğü hikayesini bambaşka bir yere taşıyor. Psikolojik korku burada ani sıçramalardan ya da kanlı sahnelerden değil, bastırılmış acıdan, yas tutamamış ruhlardan ve aile içinde söylenemeyen şeylerin yarattığı boğuntusundan besleniyor. Korece folklorundan ilham alan bu anlatı, Doğu Asya sinemasının ruhsal korku geleneğini psikolojik bir çerçeveye ustaca yerleştiriyor. Görüntü yönetimi neredeyse şiirsel; her kare titizlikle tasarlanmış, renk paleti duygusal durumla örtüşüyor. Acı, suçluluk ve kayıp üzerine kurulu bu hikaye, izledikten sonra zihinde uzun süre dolaşıp duruyor. Cevaplar verilmeden bırakılan sorularla seyirciye bırakılan bu sessizlik, filmin en güçlü yanlarından biri.