Bir yıldan fazladır gözlerine uyku girmeyen bir fabrika işçisi hayal edin. Sadece yorgun değil, kemik çıkıntıları sayılabilecek kadar incelen, kendi gölgesinden bile şüphe duymaya başlayan biri. Brad Anderson'ın 2004 yapımı filmi, tam da bu kıyı bucak zihnin içine sürüklüyor izleyiciyi; terk edilmişlik, suçluluk ve gerçeklikle bağın yavaşça kopuşunun karanlık atmosferini soluk soluğa yaşatıyor. Christian Bale'in bu rol için verdiği fiziksel fedakarlık artık sinema efsanesi sayılabilir; ancak asıl etkileyici olan, o iskelet bedenin içinde gizlenen ruhsal çöküşü bu denli inandırıcı taşıyabilmesi. Trevor Reznik'in dünyası sanayi gürültüsüyle, loş apartman koridorlarıyla ve giderek anlam kazanan Post-it notlarıyla örülmüş. Bu notlar zamanla bir tür suçlamayla, hatta bir hesaplaşmayla yüzleşme çağrısına dönüşüyor. Film, Dostoyevski'nin ahlaki sorgulamasından izler taşırken urban gothic estetiğini hiç elden bırakmıyor. Kamera her zaman bir adım geride, Trevor'ı çevresinden soyutlanmış, camın arkasından izleniyor gibi gösteriyor. Bu mesafe izleyiciyi de rahatsız ediyor; empati kurmak istiyorsunuz ama gerçeği mi gördüğünüzden hiçbir zaman tam emin olamıyorsunuz. Gerilim burada ani korkularla değil, birikerek büyüyen bir tedirginlikle işliyor. Sonunda içinizde kalan yalnızca bir gizemin çözülmesi değil, vicdan ve hafızanın insan üzerindeki ağırlığına dair derin bir sızı oluyor.