Eddie Palmer, küçük bir kasabaya dönüşün hem özgürleştirici hem de bunaltıcı olabileceğini sessiz sedasız ama derinden hissettiren bir film. On iki yıllık hapishane hayatının ardından ninesinin evine sığınan eski bir Amerikan futbolu yıldızının hikâyesi, ilk bakışta tanıdık bir "ikinci şans" masalı gibi görünebilir. Ancak Fisher Stevens'ın bu yalın anlatısı, o kalıbın çok ötesine geçiyor. Justin Timberlake, Eddie Palmer rolünde kariyerinin en olgun performansını sergiliyor. Sessizliğiyle, yorgun bakışlarıyla ve kırılgan ama onurlu duruşuyla ekranda gerçek bir ağırlık yaratıyor. Eddie, geçmişinin yükünü taşıyan ama onu kimseye açıkça göstermeyen bir adam. Kasaba onu hâlâ suçluyor, o ise bu yargıların altında ezilmeden yaşamaya çalışıyor. Bu iç gerilim, filmin neredeyse her sahnesinde hissediliyor. Filmin ruhunu asıl belirleyen ise Eddie ile küçük Sam arasında gelişen ilişki. Sorunlu ve büyük ölçüde kendi hâline bırakılmış bu çocuk, toplumsal normların dışında kalan bir doğallıkla büyüyor. İkisi de bir biçimde kenara itilmiş, yalnız bırakılmış iki insan olarak birbirini buluyor. Bu dostluğun kademeli olarak derinleşmesi, filmde hiçbir zaman zorlamayla değil son derece organik bir akışla gerçekleşiyor. Ryder Allen, Sam karakterini öyle bir içtenlikle canlandırıyor ki sahneler boyunca gözünüzü alamıyorsunuz. Homofobi, sorumsuz ebeveynlik ve küçük kasaba önyargıları gibi ağır temalar, film boyunca hiç didaktik bir ton benimsemeden işleniyor. Stevens, bu meseleleri izleyiciye dayatmak yerine hikâyenin doğal akışında eritmeyi tercih ediyor. Güney Amerika'nın loş ve ısrarlı atmosferi, kasabanın dar dünyasını görsel olarak da son derece etkili biçimde yansıtıyor. Juno Temple ve June Squibb, yan rollerde filme önemli bir denge katıyor. Ama nihayetinde Palmer, bir adamın hem kendisiyle hem de çevresiyle barışma çabasının hikâyesi. İzleyiciyi büyük duygusal patlamalarla sarsmak yerine yavaş yavaş içine çekiyor ve bırakmıyor. Film bittiğinde geriye kalan şey belirgin bir his: Sevgi, en beklenmedik bağlarda yeşerebilir ve bazen bir çocuğun masumiyeti, bir yetişkini kurtarmaya yeter.