Kör bir dervişin torununun elinden tutarak sonsuz kumların arasında yürüdüğü bir yolculuk düşünün; ne varılacak yerin haritası var, ne de zamanın pek önemi. Nacer Khemir'in bu büyüleyici filminde çölün kendisi bir karakter gibi nefes alıyor; hem fiziksel bir engel hem de ruhsal bir sınav alanı olarak hikayeye sinmiş durumda. Yaşlı ve kör derviş Baba Aziz, otuz yılda bir toplanan sufi buluşmasını aramaktadır. Küçük torunu Ishtar ise bu belirsizliğin ortasında dedesine hem rehberlik etmeye hem de ondan öğrenmeye çalışır. İki nesil arasındaki bu ilişki, filmin duygusal özünü oluşturuyor. Ishtar'ın merakı ve endişesi ile Baba Aziz'in derin sükûneti, birbirini tamamlayan iki ayrı varoluş biçimi olarak karşımıza çıkıyor. Khemir, doğrusal bir anlatı yerine iç içe geçmiş hikayelerden oluşan bir yapı tercih etmiş. Yolculuk boyunca karşılaşılan yabancıların kendi hikayeleri ana anlatıya dolanıyor; bu yapı, Doğu masallarının kadim geleneğini modern sinema diliyle buluşturuyor. Mevlana'nın ruhunu taşıyan diyaloglar ve tasavvufi öğeler, filmi sıradan bir yol hikayesinin çok ötesine taşıyor. Görsel açıdan ise sahte bir zenginlikten tamamen uzak; kumların rengi, ışığın düşüşü ve sessizliğin ağırlığı başlı başına birer anlam katmanı oluşturuyor. İzleyiciyi bir yere götürmekten çok, bir hale davet eden filmler arasında özel bir yeri hak ediyor.