Fransız sinemasının en sevimli karakterlerinden biri olan François, küçük bir taşra köyünde her gün aynı rotayı izleyen sıradan bir postacıdır. Bisikleti, biraz sakar tavırları ve köy halkıyla kurduğu sıcak ilişkiyle bu sakin dünyada herkesin tanıdığı, herkesin sevdiği bir figürdür. Ta ki bir panayır karavanı kasabaya konaklayana dek. Jacques Tati'nin ilk uzun metrajlı filmi olan Bayram Günü, yüzeysel bakışta masum bir köy komedisi gibi görünse de aslında çok daha derin bir şeyi anlatır: modernleşme rüzgarlarının geleneksel yaşam biçimleri üzerindeki korkutucu cazibesini. Panayırla birlikte köye sızan kalabalık, gürültü ve hareket, François'nın o güne dek sorgulamadığı düzenini birden anlamsız kılmaya başlar. Üstelik izlediği bir film onu Amerikan posta sisteminin olağanüstü hızıyla tanıştırınca, hem köylülerin takılmaları hem de kendi içindeki ispat etme dürtüsü onu beklenmedik bir maceraya sürükler. Tati bu filmde beden diliyle anlattığı komediyi neredeyse mükemmel bir saate kavuşturur. François'yı canlandırırken söze başvurmak yerine duruşu, yürüyüşü ve zamanlamasıyla güldürür; bu yaklaşım ileride Tati'nin imzasına dönüşecek olan "gözlemci komedi" anlayışının ilk ve en saf örneğidir. İzlerken hem gülümsenir hem de farkında olmadan bir hüzün kaplar insanı; çünkü François'nın çırpınışında hepimizin tanıdığı, bir yere yetişmeye çalışırken kendini kaybeden modern insanın silüeti belirir. Siyah-beyaz karelerde yakalanan taşra Fransa'sının o eşsiz dokusu, nostaljik bir tatil kartpostalından çok daha fazlasını sunar. Zamanın nasıl aktığını ve insanın buna nasıl direnebildiğini soran, her yaştan izleyiciyle konuşabilen bir klasik.