1990'ların sonunda Türk sinemasının en cesur çıkışlarından biri olarak değerlendirilen Serdar Akar imzalı bu yapıt, kapalı bir mekânın yarattığı bunaltıyı ustalıkla kullanarak insanın ahlaki çöküşünü gözler önüne serer. İstanbul kıyılarında demir atmış ıssız bir gemi, hem fiziksel bir hapishane hem de karakterlerin iç dünyasının dışavurumu olarak işlev görür. Mürettebat, bu dar ve izole mekânda birbirlerine hem bağlı hem de mahkûmdur; otorite, suç ortaklığı ve vicdan arasındaki gerilim hikâyenin tam merkezine yerleşir. Film, sıradan bir limana yanaşma sahnesinden başlayarak beklenmedik bir şiddet sarmalına evrilir. Denizden karaya inen adamların anlık kararları ve uyuşturucunun bulanıklaştırdığı bilinçleriyle şekillenen olaylar, kısa sürede geri dönüşü olmayan bir noktaya taşır onları. Akar, bu dönüşümü aşamalı ve acımasız biçimde aktarır; izleyiciyi rahatsız eden şey yalnızca yaşananlar değil, yaşananların nasıl bu kadar kolayca gerçekleşebildiğidir. Erkan Can ve kadronun geri kalanı, toplumun görünmez kıldığı tipleri büyük bir inandırıcılıkla canlandırır. Geminin kasvetli atmosferi, karakterlerin ahlaki çözülüşüyle adeta örtüşür. Vicdan, suç ortaklığı ve güç ilişkileri üzerine düşündüren yapıt, seyircide uzun süre geçmeyen bir rahatsızlık bırakır. Türk sinemasının gerçekçi damarına güçlü bir katkı olarak bugün de güncelliğini ve sertliğini korur.