Jonathan Glazer'ın bu ödüllü yapıtı, tarihin en karanlık sayfalarından birine alışılmadık ve son derece rahatsız edici bir pencereden bakıyor. Auschwitz toplama kampının komutanı Rudolf Höss ve ailesi, kampın hemen yanı başındaki görkemli evlerinde neredeyse cennet gibi bir yaşam sürmektedir. Geniş bahçeler, çiçekli tarhlar, neşeli çocuklar ve ev partileri... Kamera bu sıradan ama buz gibi dondurucu gündelik hayatı belgesel bir soğukkanlılıkla izliyor. Glazer'ın dehası, vahşeti doğrudan göstermemesinde yatıyor. Duvarın öte tarafında neler olduğunu hiç görmüyorsunuz; yalnızca duyuyorsunuz. Arka planda sürekli tıkırtılar, gürültüler, bacalardan yükselen dumanlar, fırın sesi... Film, şiddeti seyircinin zihnine bırakıyor ve bu tercih, herhangi bir görsel anlatımdan çok daha yıkıcı bir etki yaratıyor. Sandra Hüller'in canlandırdığı Hedwig Höss, bu düzenin hem kurbanı hem de gönüllü ortağı olan karmaşık bir figür olarak öne çıkıyor. Ailesi için inşa ettiği bu yaşamın ardındaki ahlaki körlük, seyircide derin bir rahatsızlık bırakıyor. Çünkü film en nihayetinde tarihsel bir belge değil, insanın kendine nasıl yalan söyleyebildiğine dair evrensel ve ürkütücü bir soru işareti olarak bitiyor. Cannes'da Büyük Ödül'ü kazanan ve Oscar'a uzanan bu yapıt, sinemada sıradan kötülüğün nasıl bu denli soğukkanlı biçimde resmedileceğini gösteriyor. Kolay hazmedilen bir film değil; izlendikten sonra uzun süre içinizde kalan cinsten.