Kore Savaşı, tarih kitaplarında soğuk bir çatışma olarak yer alır; ama bu toprakların ortasında yeşeren insan hikayeleri, resmi anlatıların çok ötesine geçer. Can Ulkay'ın yönettiği Ayla, işte tam da bu insani gerçeği perdeye taşıyan, savaşın yıkımı içinde filizlenen bir baba-kız bağının hikayesidir. 1950'de Kore'ye gönderilen Türk tugayının saflarında görev yapan Süleyman Astsubay, bombardımanın izlerini taşıyan bir savaş meydanında annesini babasını kaybetmiş küçük bir kız çocuğuyla karşılaşır. Ay gibi yuvarlak ve masum yüzüne bakarak ona Ayla adını verir. Bu basit jest, ilerleyen günlerde iki yabancıyı birbirine kopmaz biçimde bağlayacak derin bir sevginin fitilini ateşler. Film, savaşı yalnızca bir arka plan olarak kullanmaz; savaşın yarattığı yalnızlığı, yersiz yurtsuzluğu ve insanın bir başka insana tutunma ihtiyacını bütün ağırlığıyla hissettirir. Süleyman'ın Ayla'ya bakışında hem bir askerin kırılganlığını hem de bir babanın şartsız sevgisini görmek mümkündür. İsmail Hacıoğlu bu dengeyi büyük bir incelikle kurarken küçük oyuncu Kim Seol, izleyiciyi ekrana kilitleyen doğallığıyla filmin en güçlü halkasına dönüşür. Gerçek bir hikayeden uyarlanan Ayla, salt bir savaş filmi olmanın ötesinde, vatanın ve aidiyetin anlamını sorgulatan, yıllar sonra bile içinizi sızdıracak bir insan sıcaklığı taşıyor. Seyrettikten sonra uzun süre zihninizden çıkmayacak türden bir yapıt.