Bazı hikâyeler vardır, anlatıldıkları anda içinize işler ve bir daha çıkamazlar. Mari Okada'nın ilk yönetmenlik denemesi olan bu anime film de tam olarak böyle bir deneyim sunuyor. Senaryo yazarlığıyla Japonya'nın en saygın animasyonlarına imza atan Okada, bu kez kamera arkasına geçerek kendi sesini, kendi bakış açısını perdede konuşturuyor. Ve ortaya çıkan şey, türün sınırlarını incelikle zorlayan, duygusal derinliğiyle insanı derinden sarsan bir başyapıt. Filmın dünyası yüksek fantezinin tüm görkemini taşıyor; ejderler, savaşlar, birbirinden farklı halklar ve çok kültürlü bir coğrafya. Ancak Okada tüm bu epik çerçeveyi asıl söylemek istediği şey için bir zemin olarak kullanıyor. Gerçek mesele çok daha insani, çok daha kırılgan bir yerde duruyor: Sevmek, kaybetmek ve zamanın acımasız akışına rağmen bağlanmaya devam etmek. Hikâyenin merkezinde, ölümlülerin dünyasına kazara dahil olan ve orada bir çocuğu büyütmeye karar veren genç bir kadın var. Ama bu büyüme hikâyesi hem çocuğun hem de onu yetiştiren kadının hikâyesi. Annelik üzerine bu denli dürüst, bu denli acıtıcı bir şekilde konuşan bir animasyon son derece nadir rastlanır bir şey. Sevginin ne kadar fedakârlık istediğini, zamanın sevilenlerle arandaki mesafeyi nasıl büyüttüğünü ve yine de vazgeçememek denen o ağır duyguyu film büyük bir ustalıkla işliyor. El çizimi animasyonun sıcaklığı, anlatının duygusal tonuyla kusursuz biçimde örtüşüyor. Renk paletindeki yumuşaklık, doğa sahnelerinin huzuru, karakterlerin yüzlerindeki en ince ifadeler bile hikâyenin ruhunu taşıyor. Müzikler ise sessizce içinize sızıyor ve sonrasında uzun süre zihninizde geziniyor. Film boyunca zaman hem bir tema hem de anlatı aracı olarak kullanılıyor. Kuşaklar arası geçişler, kayıplar ve dönüşümler birbirinin içine öylesine dokunuşlu bir şekilde örülmüş ki, sonuna geldiğinizde ne kadar uzun bir yolculuk yaptığınızı ancak o an fark ediyorsunuz. Sinemaya ya da animasyona olan inancınızı tazelemek istediğinizde başvurabileceğiniz, nadir ve değerli filmlerden biri.