1968'in hayal kırıklığıyla boğulmuş Paris'inde, devrimci coşkunun yerini yorgunluk ve anlamsızlık almıştır. Jean Eustache'ın bu uzun soluklu Fransız klasiği, o dönemin ruhunu olağanüstü bir dürüstlükle yakalamayı başarır. Siyah-beyaz görüntülerin soğuk zarafetiyle çerçevelenen film, Mayıs 68 sonrasının karamsarlığını ve bu karamsarlığın insan ilişkilerine nasıl sızdığını mercek altına alır. Alexandre tembelliğini bir yaşam biçimine dönüştürmüş, kitaplar ve büyük laflarla kendine görkemli bir iç dünya inşa etmiş, otuzuna yaklaşmış bir Paris gencidir. Ne işi vardır ne de geleceğe dair somut bir planı. Butik sahibi Marie'nin evinde yaşar, kafelerden kafelere geçerek günlerini tüketir. Bu yüzeyde anlamsız görünen varoluşun içine, filmin asıl anlatısı yavaş yavaş işler. Eustache, üçgen bir aşk ilişkisini basit bir melodram çerçevesine sıkıştırmak yerine, bunu insanın kendini anlatma biçimleri üzerine kapsamlı bir sorgulamaya dönüştürür. Karakterler konuşur, çok konuşur. Bu konuşmalar zaman zaman bunaltıcı, zaman zaman keskin ve zaman zaman düpedüz acı vericidir. Ama işte tam da bu uzun diyaloglar ve monologlar sayesinde film, dönemin Fransız yeni dalga sinemasından farklı bir yere oturur: Daha kaba, daha gerçek, daha acımasız bir yerde. İzleyici bu filmle otururken, karakterlerin seçimlerini yargılamak yerine onlarla birlikte sürüklendiğini fark eder. Aşkın özgürleşip özgürleşmediğini ya da sadece farklı biçimlerde kırıp geçmeye devam ettiğini sorgulayan bu yapıt, sinema tarihinin en cesur ve en rahatsız edici aşk hikayelerinden biri olarak kalıcı yerini korumaktadır.