Muharrem, İstanbul'un eski dokusunu koruyan bir mahallesinde otuz yılı aşkın süredir aynı sadelikte, aynı sessizlikte yaşayan biridir. Günlük işi, mütevazı odası ve ibadetleriyle çizilmiş bu küçük dünya, onun için bir sığınak gibidir. Dünyevî arzulardan uzak durmak, nefsini dizginlemek, her anı bir tür manevi arınmaya adamak... Muharrem'in hayatı tam olarak bu çerçevede şekillenmiştir. Özer Kızıltan, bu ilk uzun metrajlı filminde son derece narin bir meseleye, yani imanın içselliği ile kurumsal dinin yarattığı baskı arasındaki gerilime, büyük bir olgunlukla yaklaşıyor. Muharrem'in dindarlığı zamanla güçlü bir tarikat şeyhinin ilgisini çeker ve bu ilgi, onun hayatını tanınmaz biçimde dönüştürecek bir sürecin fitilini ateşler. Bir insan ne kadar saf kalabilir? İnanç bir güç olduğunda, bu güce yakın durmak o inancı kirletir mi? Erkan Can, kariyer performanslarından biriyle Muharrem'i canlandırıyor. İçe kapanık, az konuşan, gözlerinden dünya yorgunluğu akan bu adam, perdede var olmak için neredeyse hiç çaba sarf etmiyor gibi görünür; ama tam da bu yüzden yürek sıkıştırıcı bir gerçeklik taşıyor. Filmin görsel dili de bu sessizliği destekler nitelikte: dar koridorlar, loş ışıklar, rüyalarla gerçeğin iç içe geçtiği anlar. Takva, dini sorgulamak yerine inanan insanın iç dünyasını mercek altına alıyor. Seyirciyi ahlaki yargılarla değil, sorularla baş başa bırakıyor. Bu da onu Türk sinemasının nadir ve kalıcı yapıtlarından biri kılıyor.