Alfonso Cuarón'un ellerinde şekillenen bu yapım, uzayın sessizliğini bir gerilim aracına dönüştürürken insanın kırılganlığına dair derin bir şeyler söylüyor. İlk uzay görevine çıkan Dr. Ryan Stone, deneyimli astronot Matt Kowalski'nin rehberliğinde rutin bir çalışma yürütürken her şey bir anda alt üst oluyor. Dışarıdan sıradan görünen bir görev, kaçınılmaz bir felakete kapı aralıyor ve bu noktadan itibaren film izleyiciyi koltuğuna adeta kilitleyen, nefes aldırmayan bir deneyime dönüşüyor. Cuarón, uzayı romantize etmiyor. Aksine onu olduğu gibi, yani soğuk, sessiz ve acımasız biçimde aktarıyor. Yerçekiminin olmadığı bu ortamda her hareket bir hesap işi, her saniye hayatta kalma mücadelesi. Teknik açıdan son derece titiz bir görsel dil kullanan film, izleyiciyi bu boşluğun tam ortasına yerleştiriyor. Kameranın karakterlerle birlikte süzüldüğü anlarda o ağırlıksızlık hissini neredeyse fiziksel olarak yaşamak mümkün. Sandra Bullock, kariyerinin en zorlu performanslarından birini sergiliyor. Karakterinin içinde taşıdığı yük, sadece hayatta kalma güdüsüyle değil, çok daha kişisel ve sessiz bir acıyla şekilleniyor. Bu katman, filmi sıradan bir hayatta kalma geriliminin çok ötesine taşıyor. Uzay, burada hem gerçek hem de metaforik bir anlam kazanıyor; insan ne zaman gerçekten yalnızdır, ne zaman vazgeçer, ne zaman bir kez daha tutunmaya karar verir sorularını sormadan edemiyorsunuz kendinize. Görsel ihtişamı ve duygusal derinliğiyle Yerçekimi, hem sinema tarihine bir teknik başarı olarak geçiyor hem de insanın en ilkel dürtüsünü, yani var olmaya devam etme isteğini, evrenin ortasında çarpıcı biçimde gözler önüne seriyor.