Ari Aster'ın ilk uzun metrajlı filmiyle modern korku sinemasına yaptığı giriş, türün alışıldık kodlarını yıkıp yerine çok daha derin, çok daha sancılı bir şey koyma isteğiyle şekilleniyor. Graham ailesi, uzun süredir hasta olan anneannelerini kaybetmiş, sessiz ama huzursuz bir yas dönemine girmiştir. Aile matriğiyle hiçbir zaman tam anlamıyla sağlıklı bir ilişki kuramamış olan kızı Annie, annesinin ardından hem bir yük hem de tuhaf bir boşluk hisseder. Maket sanatçısı olan Annie'nin minyatür evleri kurgulama biçimi, filmin genel estetiğiyle öylesine iç içe geçer ki izleyici zaman zaman gördüğü sahnenin gerçek mi yoksa bir maket mi olduğunu sorgular hale gelir. Yas ve aile içi kırılganlık üzerine kurulu bu film, korku öğelerini yavaş yavaş ve bilinçli bir şekilde içine sızdırır. Gerilim, ani ses efektleri ya da ucuz korkutmacılardan değil, sürekli hissedilen bir uğursuzluk duygusundan beslenir. Toni Collette'in performansı başlı başına bir şaheserdir; çöküşü, çaresizliği ve öfkeyi aynı anda taşıyan bu anneyi canlandırırken hiçbir sahte nota yoktur. Ayin, ailelerden miras kalan travmaları, kuşaktan kuşağa geçen gizli yükleri ve bir insanın kendi soyundan ne kadar kaçabileceğini sorguluyor. Korku sevmeyenleri bile bağlayan bu film, izlendikten sonra uzun süre zihinlerde bir rahatsızlık bırakmayı başarıyor.