Adalet kavramının ne kadar kırılgan olduğunu, iyiliğin ne kadar acımasız bir dünyayla yüzleşebileceğini sorgulatan yapıtlar arasında Frank Darabont'un bu filmi kendine kalıcı ve sarsıcı bir yer edinir. Stephen King'in aynı adlı romanından uyarlanan bu üç saatlik yolculuk, 1930'ların Büyük Buhran atmosferinde, Louisiana'nın bunaltıcı sıcağında, bir ölüm koridorunda başlar ve izleyiciyi beklenmedik bir iç hesaplaşmaya sürükler. Paul Edgecomb, ölüm koridoru gardiyanıdır. Her gün mahkumları o ünlü yeşil koridordan geçirir; karşı tarafa geçenlerin bir daha geri dönmeyeceğini bilerek. Rutin gibi görünen bu varoluş, John Coffey adında bir mahkumun gelişiyle kökten sarsılır. İki küçük kızın katili olduğu iddia edilen Coffey, devasa bedeninin ve ürkütücü fiziksel varlığının ardında bambaşka bir ruh taşır. Kırılgandır, sevecendir ve sıradan bir insanın açıklayamayacağı bir şeylere tanıklık ettiriniz kendinize izin verdiğinizde, bu filmin size ne yapmak istediğini anlamaya başlarsınız. Darabont, Shawshank Redemption'dan sonra yeniden King dünyasına adım atarken bu kez farklı bir sorguyu ekrana taşır: Sistemin belirlediği suçluluk ile gerçek ahlaki doğruluk arasındaki derin uçurum. Büyülü gerçekçilik unsurları hikayeye derinden işler ama film asla fantastik bir kaçışa dönüşmez; tam tersine, doğaüstü olan her şey izleyiciyi daha yoğun bir gerçeklikle yüzleştirir. Tom Hanks, alışılmış karizmasını bir kenara bırakarak sessiz, içten ve yorgun bir performans sergiler. Asıl yükü omuzlayan ise Michael Clarke Duncan'ın Coffey yorumudur; kamera onun yüzüne her yaklaştığında ekrandan bir şeylerin akıp geçtiğini hissedersiniz, tanımlamanız güçtür ama hissedersiniz. Film, haksızlığa öfkeyle değil hüzünle bakar. Bu hüzün birikir, çoğalır ve son sahnelerde izleyiciyi sessizce ezer. Uzun metrajı hiçbir an ağırlık yaratmaz çünkü her sahne bir sonrakine bir şey devretmek için vardır. Seyrettikten sonra günlerce zihinlerde gezinen, insanın iyilik kapasitesi ile yargı sisteminin katı mekanizması üzerine konuşmaya davet eden bu film, sinema tarihinin en olgun ve en cesur dramatik çalışmalarından biri olma özelliğini korumaya devam eder.