Haydarpaşa Garı'nın loş koridorlarında, tren sesleri ve baklava kokusuyla büyümüş bir ailenin hikâyesi bu. Mermer Ailesi, nesillerden bu yana aynı lokantada aynı masaları siliyor, aynı çayları demliyor; sıradan, mütevazı bir hayat sürüyor gibi görünüyor. Sekiz kişilik kalabalık bu aile, dışarıdan bakıldığında Anadolu'dan kopup gelmiş, şehrin tam ortasında tutunmaya çalışan herhangi bir aile gibi. Ama yalnızca göründüğü gibi. Ali Atay, ilk uzun metrajlı yönetmenlik denemesinde Türk sinemasının çok da aşina olmadığı bir formüle el atıyor: karanlık komedi ile suç dünyasını aynı çatı altında buluşturmak. Filmin en büyük başarısı, gerilimi gülmece ile dengeleme biçimi. Mermer Ailesi'nin sıradan görünüşü ile gerçek doğası arasındaki uçurum, her sahneye sinmiş bir tedirginlik hissi yaratıyor; ama bu tedirginlik hiçbir zaman ağırlık kazanmıyor, aksine seyirciye keyifli bir rahatsızlık sunuyor. Ahmet Mümtaz Taylan ve Doğu Demirkol başta olmak üzere oyuncu kadrosu, karakterlerini karikatüre kaçmadan, inandırıcı bir doğallıkla canlandırıyor. Bu da filmin komik anlara bakıldığında gülünç, dramatik anlara bakıldığında gerçek hissettirmesini sağlıyor. Haydarpaşa Garı'nın kendisi neredeyse bir karakter gibi işliyor; şehrin belleğinde yer etmiş o büyük ve hüzünlü yapı, ailenin sırlarına sessizce zemin hazırlıyor. Hem eğlenceli hem düşündürücü olmayı başaran, yerli sinemada nadir rastlanan türden sürükleyici bir yapım.