1960'ların Mississippi'si, Amerika'nın en derin yaralarından birini taşıyan bir coğrafyadır. Irk ayrımının yalnızca bir yasa meselesi olmadığı, gündelik hayatın her kılcalına sindiği, sessiz bir zulme dönüştüğü bu topraklarda, Tate Taylor sıradan gibi görünen bir hikâyenin içine son derece ağır bir gerçeği ustalıkla yerleştiriyor. Genç ve hırslı bir kadın olan Skeeter, döneminin beklentilerine sığmayan bir karakter. Yaşıtları evlilik planları yaparken o kelimelerle, hikâyelerle, gerçekle ilgileniyor. Küçük bir gazete köşesiyle başlayan yolculuğu onu beklenmedik bir noktaya taşıyor: Sesin hiç verilmediği kadınların hikâyelerini dinlemek. Bu kadınlar, beyaz ailelerin çocuklarını büyütmüş, evlerini çekip çevirmiş, ama kendi evlerine döndüklerinde görünmez sayılmış hizmetçiler. Viola Davis'in canlandırdığı Aibileen ve Octavia Spencer'ın hayat verdiği Minny, bu filmin gerçek kalbi. Her biri kendi içinde bütün bir dünya, bütün bir direnişi temsil ediyor. Film, ırkçılığı doğrudan bir öfkeyle değil, ince bir gözlem hassasiyetiyle ele alıyor. Mutfak masaları, çay servisleri, çocuk odaları, bu filmde birer sahne oluyor. Zarif görünen yüzeylerin altındaki çürümüşlük, izleyiciye çok daha keskin bir rahatsızlık veriyor. Bryce Dallas Howard'ın oynadığı karakter ise bu anlamda gerçek anlamda rahatsız edici; öyle ki nefret ettirmek için abartmaya gerek bile kalmıyor, sıradan biri olması yeterince ürkütücü. Emma Stone, anlatıcı ve tetikleyici bir unsur olarak doğal bir performans sergiliyor. Ancak filmin asıl ağırlığını taşıyanlar Davis ve Spencer. Spencer'ın Academy ödülünü hak ettiğini filmden çıktıktan saatler sonra da düşünüyorsunuz. 146 dakika boyunca dram ile sıcak mizahın birbirini nasıl dengeleyebildiğini görmek başlı başına bir deneyim. Sizi hem güldürüyor hem sıkıştırıyor köşeye. Bittiğinde bir şey taşıyarak çıkıyorsunuz sinemadan, tam olarak ne olduğunu tarif etmek güç, ama o ağırlık bir süre daha üstünüzde kalıyor.