19. yüzyılın sonlarında, New England kıyılarından kopuk ücra bir adaya atanan genç Ephraim Winslow, deniz feneri bekçiliğinin en alt kademesinde işe başlar. Yanında çalışacağı kıdemli bekçi Thomas Wake ise yılların verdiği otoriterlikle fenerle arasındaki ilişkiyi neredeyse kutsal bir mülkiyet meselesine dönüştürmüştür. Winslow'a düşen yalnızca kömür taşımak, pislik temizlemek ve uymaktır — fenerin ışığına dokunması yasaktır. Robert Eggers, bu basit çatışmadan yola çıkarak insanın derinliklerine inen, rahatsız edici bir psikolojik gerilim inşa eder. Film; iktidar, kimlik, erkeklik ve akıl sağlığının çözülüşü üzerine yoğun bir inceleme sunarken atmosferini hiç düşürmez. Siyah-beyaz görüntüler ve o döneme özgü kare formattaki çerçeveleme, izleyiciyi filmin dünyasına hapseder — tıpkı iki karakterin adaya hapsolması gibi. Fırtınaların hiç dinmediği, rüzgarın uğultusuyla şekillenen ses tasarımı ise bu hapsolma hissini fiziksel bir baskıya dönüştürür. Willem Dafoe ve Robert Pattinson, sahneyi birlikte soluduran iki güçlü oyunculukla bu karanlık atmosferi taşır. Denizin ve fenerin etrafında dönen mitolojik imgeler, hikayeye Lovecraftçı bir karanlık katar; rüya mı gerçek mi belirsizleşir, görünenin arkasında başka bir şeylerin olduğu hissi giderek büyür. Deniz Feneri, rahatlatmak için değil sarsmak için yapılmış, izlenirken nefes aldırmayan ve bittikten sonra da zihinde uzun süre kalan bir yapıt.