Bazı hikâyeler, insanı yavaş yavaş içine çeker. Fark etmeden derinleşirsin, fark etmeden tutunursun ve en sonunda elinden bir şey alınmış gibi hissedersin. Japon yönetmen Shinichiro Ushijima'nın 2018 yapımı animasyon filmi de tam olarak bu türden bir deneyim sunuyor. Hikâye, görünürde sıradan bir tesadüfle başlıyor: hastanede yanlış ellere düşen bir günlük. Ama bu günlük, onu bulan içe kapanık genç için bambaşka bir dünyanın kapısını aralıyor. Günlüğün sahibi Sakura, hayat dolu, gülen yüzlü ve insanı kendine çeken bir kişiliğe sahip. Taşıdığı sır ise bu tablo ile trajik bir tezat oluşturuyor. Filmın en yürek burkan tarafı da tam burada saklı: Sakura'nın hayatla kurduğu derin, neredeyse inatçı bağ, ölümün gölgesini daha da keskin kılıyor. İki karakterin birbirinden farklı kişilikleri, filmin omurgasını oluşturuyor. Bir yanda hayata sıkı sıkıya sarılan, anları büyütmek isteyen Sakura; öte yanda dünyadan çekilmiş, insanları uzakta tutan isimsiz anlatıcı. Bu iki karakter arasındaki mesafenin yavaş yavaş kapanması, izleyiciyi hem umutlandırıyor hem de tedirgin ediyor. Çünkü bu yakınlaşmanın nereye varacağını sormaktan kendini alamıyorsun. Görsel açıdan film, Japon animasyonunun olgun ve kısıtlı paletini başarıyla kullanıyor. Sıradan günlerin sıcaklığı, okul koridorları, öğle araları ve küçük yolculuklar; hepsi nostaljik bir yumuşaklıkla aktarılıyor. Müzik ise bu görüntülerin altına sessizce yerleşiyor, hiç gürültü yapmadan sızıyor içeri. Bir web romanından uyarlanan bu hikâye, ölüm temasını ne melodrama ne de soğuk bir varoluşçuluğa kaydırıyor. Bunun yerine yaşamanın ne anlama geldiğini, bir başkasının yanında olmanın insanı nasıl dönüştürdüğünü soruyor. Cevaplar net değil, film bu netliği sunmaya da çalışmıyor. Belirsizliği kabullenmek, hatta ona rağmen bir şeylere tutunmak filmin asıl derdi gibi görünüyor. İzledikten sonra uzun süre zihinlerde kalan, bir sahnesini düşünürken kendinizi yeniden başa sararken bulduğunuz filmlerden biri bu. Sakura'nın "yaşama listesi" belki de sizi kendi listenizi yazmaya zorlayacak.