Elton John'un hayatını beyazperdeye taşımak, sıradan bir biyografi filminin çok ötesinde bir cesaret ister. Dexter Fletcher bu cesareti göstermekle kalmayıp, müzikali ve gerçeği iç içe geçirerek bambaşka bir sinema dili ortaya koymuş. Taron Egerton'ın canlandırdığı genç Elton, hikayenin tam ortasında bir rehabilitasyon merkezinde karşımıza çıkar; orada kendi geçmişine, o görkemli ve acı dolu yolculuğuna bakar. Bu yapı, filmin kronolojik bir biyografi olmaktan çıkıp adeta bir iç hesaplaşmaya dönüşmesini sağlar. Londra'nın varoşlarından Royal Müzik Akademisi'ne, oradan dünyanın en büyük sahnelerine uzanan bu yolculuk; yalnızca bir yıldızın doğuşunu değil, bir insanın kendini kaybedip yeniden bulma çabasını anlatır. Sevgiden yoksun bir çocukluk, söz yazarı Bernie Taupin ile kurulan o eşsiz ruh arkadaşlığı, kimlik arayışı ve şöhretin getirilip götürdükleri… Tüm bunlar, Elton John'un kendi şarkılarıyla örülmüş görkemli tablolar halinde gözler önüne serilir. Fletcher'ın en büyük başarısı, gerçekle kurgunun sınırını kasıtlı olarak bulanıklaştırması. Film, belgesel soğukluğundan değil; müzikal bir rüyanın sıcaklığından beslenir. Egerton'ın performansı ise neredeyse fiziksel bir dönüşüm niteliği taşır. Sahneye çıktığında Elton John'u taklit etmez, onu içten dışa yaşar. İzleyicide bıraktığı his, büyük bir konserin ardından duyulan o tuhaf karışım gibidir: coşku, hüzün ve derin bir hayranlık.