Hayat boyunca tek bir şey için yaşamak nasıl bir his verir? Daha da önemlisi, o anı gerçekten yaşıyor musunuzdur, yoksa sadece ona ulaşmaya mı çalışıyorsunuzdur? Pixar'ın bu olağanüstü eseri, tam da bu soruların üzerine kurulu ve cevapları sandığınız kadar basit değil. Joe Gardner, yıllarca öğretmenlik yaparak geçimini sağlayan, ama aslında sahneye ait olduğuna inanan bir caz müzisyenidir. New York'un gürültülü sokaklarında, elinden geldiğince ayakta durmaya çalışan bu adam için hayat, büyük fırsatı kollayan bir bekleme odasına dönmüştür. Sonunda o kapı aralandığında ise beklenmedik bir an her şeyi altüst eder. Ve hikaye, çok daha derin, çok daha evrensel bir yere doğru akmaya başlar. Yönetmen Pete Docter, daha önce Yukarı ve Ters Yüz gibi filmlerle insan duygularının en ince katmanlarına inmeyi başarmıştı. Ancak Soul, onun kariyerindeki en cesur adım olarak öne çıkıyor. Film, ölüm ve anlam gibi kavramları çocuk filmi kalıplarına sığdırmak yerine, tam tersi bir yol izliyor: Bu büyük soruları samimiyetle soruyor ve yanıtları zorlamıyor. Yaşamanın amacı nedir sorusu, hiç bu kadar hafif bir dokunuşla ve aynı zamanda bu kadar derinden ele alınmamıştı. Caz müziği filmin sadece arka planı değil, ruhudur. Her nota, karakterin iç dünyasıyla örtüşür; New York'un enerjisi, sokaklarına kadar hissedilir biçimde ekrana yansır. Jamie Foxx'un seslendirdiği Joe, hem sıradan hem de evrensel bir karakter olarak kalbe oturur. Tina Fey'in hayat verdiği 22 ise bambaşka bir perspektif sunar; varoluşa dışarıdan bakan bu tuhaf ruhun gözünden, sıradan diye geçiştirilen şeylerin ne kadar kıymetli olduğu yavaş yavaş ortaya çıkar. Küçük anların büyüklüğü üzerine kurulu bu film, izledikten sonra insanı duraksatıyor. Sokakta yürürken, bir fincan kahve tutarken, güneşin bir köşede nasıl düştüğünü fark ederken... Soul, o dikkat kesilen anların aslında hayatın kendisi olduğunu hatırlatıyor. Ve bu hatırlatmayı o kadar zarif bir şekilde yapıyor ki, film bittiğinde ekranın karardığını fark etmek bile biraz zaman alıyor.