Beyrut'un en karanlık köşelerinde, beton duvarlar arasına sıkışmış bir çocukluğun hikâyesi anlatılıyor Nadine Labaki'nin bu çarpıcı filminde. Lübnanlı yönetmen, kamerasını vicdansızca büyük bir gerçekliğin üzerine tutuyor ve seyirciyi hiçbir zaman rahat bırakmıyor. On iki yaşındaki Zain, sistemin değil ama hayatın kendisinin yarattığı bir karakterdir. Kayıt dışı, belgesiz, adı bile resmi hiçbir yerde geçmeyen bu çocuk, yoksulluğun ve ihmalin pençesindeki bir ailede büyür. Ancak Zain sıradan bir kurban değildir. Gözlerinde yaşına oranla çok fazla şey taşıyan bu çocukta, kırılmayı reddeden bir irade vardır. Labaki, onu hem acındıracak hem de hayranlık uyandıracak biçimde perdeye taşır; bu denge, filmin en güçlü yanlarından birini oluşturur. Film, kronolojik bir düzen yerine parçalı bir yapıyı tercih eder. Bir mahkeme salonundaki sorgulama sahnesiyle açılır ve seyirci daha ilk kareden itibaren bunun sıradan bir dram olmadığını anlar. Zain, mahkemede ailesini dava etmektedir; ona hayat verdikleri için. Bu yüzleşme, filmin hem çıkış noktası hem de ahlaki özüdür. İnsan, bir çocuğun ağzından bu kadar ağır bir suçlamayı duyunca içinde bir şeylerin sarsıldığını fark eder. Beyrut sokaklarındaki o kaotik, renkli ve acımasız yaşam, kameraya belgeci bir gerçekçilikle yansır. Oyuncuların büyük çoğunluğunun gerçek hayatta da benzer koşullarda yaşıyor olması, bu gerçekçiliği katmerleştirir. Zain Al Rafeea'nın olağanüstü performansı, senaryonun tüm yükünü taşır ve bunu hiçbir yapaylığa kaçmadan başarır. Etiyopyalı mülteci Rahil ve küçük bebek Yonas ile kurulan ilişki ise filmin duygusal kalbini oluşturur; aralarındaki bağ, kan bağından çok daha derin bir şeye, hayatta kalmak için birbirine tutunan insanların dayanışmasına işaret eder. Kefernahum, kolay izlenen bir film değildir. Rahatsız eder, zorlar, zaman zaman neredeyse dayanılmaz gelir. Ama işte tam da bu yüzden önemlidir. Görünmez insanların görünür kılındığı, sistemin dışına itilmiş çocukların sesinin yankılandığı bu film; izleyicide yalnızca üzüntü değil, derin bir sorgulamayı da beraberinde bırakır. Cannes'dan Jüri Büyük Ödülü'nü taşıyan bu yapıt, sinema dilinin toplumsal gerçekliği aktarma gücünün hâlâ ne denli keskin olduğunu hatırlatır.