Deprem, Türkiye'nin toplumsal belleğine kazınmış en derin korkulardan biri. Durul Taylan'ın yönettiği bu yapım, tam da bu noktadan hareketle insanın yıkım karşısındaki çaresizliğini sorguluyor. Annesini bir depremde yitiren Bilge, İstanbul'un süregelen sarsıntılarıyla artık baş edemez hale gelmiştir. Şehrin altında biriken enerji kadar, Bilge'nin içinde biriken travma da bir kırılma noktasına ulaşmıştır. Çözüm olarak yeğenleriyle birlikte sakin bir güney kasabasına yerleşmeye karar verir; ne var ki coğrafya değişince korkunun da değişeceğini sanmak büyük bir yanılgıya dönüşür. Film, gerilim ve fantastik unsurları gerçekçi bir dram zemininde harmanlayarak özgün bir atmosfer kurmaya çalışıyor. Kaçışın mümkün olmadığı, insanın doğa karşısında ne denli savunmasız olduğu fikri, hikayenin iskeletini oluşturuyor. Taylan, karakterleri sıradan bir korku anlatısının figürleri olarak değil, varoluşsal bir sınavın içindeki bireyler olarak konumlandırıyor. Bu yaklaşım, yapıma zaman zaman felsefi bir ağırlık katıyor. Başak Köklükaya'nın merkeze aldığı performans, Bilge'nin iç dünyasındaki çatlakları gözler önüne sererken Binnur Kaya ve Cansel Elçin de hikayeye gerekli duygusal derinliği kazandırıyor. Türk sinemasının o dönemde yabancı olduğu bir türde atılmış cesur bir adım olan film, tüm sınırlılıklarına rağmen merak uyandırmayı başarıyor ve izleyiciyi hem dışarıdaki hem de içerideki depremin peşinden sürüklüyor.