Çağan Irmak'ın sinema diline hâkimiyetini bir kez daha ortaya koyduğu bu yapım, Türk sinemasının pek de sık yüzleşmediği bir iç karanlığı cesurca mercek altına alıyor. Otuzlu yaşlarını geride bırakan Egemen, bir reklam ajansında ofis boy olarak çalışmakta, her akşam aynı eve, annesinin dört duvarına dönmektedir. Bu durum yalnızca maddi bir zorunluluk değil; yıllar içinde örülmüş, görünmez ama son derece sağlam bir kafestir. Annesi Gülseren, gençliğinde yaşadığı derin yaralarla hayatla arasına kalın bir cam koymuş, oğlunu ise bu camın arkasındaki tek gerçeklik olarak benimsemiştir. Egemen'in dünyasına dışarıdan bir ses, bir dokunuş, bir yüz karışmaya başladığında Gülseren'in kırılgan dengesi sarsılır. Film tam da bu noktada gerilimini ince ince inşa eder; büyük patlamalardan değil, gündelik baskının birikiminden beslenir. Irmak, melodram tuzaklarına düşmeksizere anne-oğul ilişkisinin hem boğucu hem de tuhaf biçimde bağımlılık yaratan boyutunu gözler önüne serer. Meral Çetinkaya'nın Gülseren'e kattığı katmanlar filmin omurgasını oluştururken, Erdem Akakçe sessiz çaresizliği büyük bir doğallıkla taşır. Kuzguncuk'un daracık sokaklarında geçen sahneler, karakterlerin ruhsal sıkışmışlığını mekâna adeta işler. Karanlık, ürpertici ve zaman zaman acı bir gülümsemeye bile yer açan bu hikâye; sevginin ne denli öldürücü bir biçim alabileceğini sormaktan çekinmez.