Bazı hikâyeler vardır ki anlatıldıkları mekânı aşar; hastane koridorları, dezenfektan kokusu ve monoton bip sesleri arasında bile kalbi titreten bir şeyi yakalarlar. Justin Baldoni'nin yönetmenliğini üstlendiği bu film de tam olarak böyle bir his bırakıyor izleyicide: Steril ve soğuk bir ortamda yeşeren, dokunulmak için var olan ama dokunulamayan bir aşkın hikâyesi. Stella, hayatını düzenin ve rutinin içinde tutmaya çalışan, kontrolü elden bırakmamakla kendi hastalığını yönettiğini düşünen bir genç kız. Yaşıtları sosyal medyada anlık fotoğraflar paylaşırken o, hastane odasının sınırları içinde bir varoluş inşa etmeye çalışıyor. Haley Lu Richardson bu rolde öyle doğal bir çizgide ilerliyor ki, karakterin iç dünyasını anlamak için diyaloglara bile gerek kalmıyor. Yüzündeki her ifade, bir şeyi kaybetme korkusuyla bir şeye tutunma arzusu arasındaki kırılgan dengeyi ele veriyor. Will ise bu tabloya bambaşka bir renk katıyor. Cole Sprouse, hayata nihilist bir mesafeyle bakan ama aslında derinden bağlanmak isteyen bir genci canlandırıyor. İki karakter arasındaki kimya, klişe bir romantizmin çok ötesine geçiyor. Onların birbirlerine yaklaşma çabası, fiziksel bir sınırlılığı aşmaktan ibaret değil; aynı zamanda kendine izin vermek, sevilmeye değer hissetmek ve kaybetme riskini göze almak üzerine kurulu derin bir hesaplaşma. Film, kistik fibrozis hastalarının yaşam koşullarını gerçekçi bir biçimde aktarırken bu ağırlığı hiçbir zaman melodrama dönüştürmüyor. Mesafe, burada yalnızca tıbbi bir zorunluluk değil; aynı zamanda güçlü bir metafor. İnsanların birbirine yaklaşmaktan duyduğu korku, sevginin önüne koyduğu engeller, elinden kayıp gidecek olanı tutma çabası... Tüm bunlar, o birkaç adımlık boşluğa sığdırılmış. Romantik dram türünün kalıplarını tanıyan izleyici için bile bu film beklenmedik anlarda içeriye sızıyor. Çünkü anlattığı şey yalnızca iki hasta gencin aşkı değil; kırılganlığın içinde bile yaşamaya inat etmenin ne anlama geldiği.