Ari Aster'ın 2019 yapımı bu folk korku şaheseri, karanlığı gün ışığına taşıyan nadir filmlerden biri. Geleneksel korku sinemasının güvendiği gece sahnelerini, loş koridorları ve ani sıçrama anlarını tamamen bir kenara bırakan Aster, korkusunu Orta İsveç'in sonsuz yaz güneşine gömer. Bu tercihin yarattığı yer değiştirme hissi, filmin belki de en büyük başarısıdır. Dani, ağır bir aile trajedisiyle sarsılmış, içinden çıkamadığı bir yasın ortasında kalmış genç bir kadındır. Sallanmakta olan ilişkisi ve onu gerçekten anlamayan sevgilisiyle birlikte, arkadaş grubunun İsveç'teki doksan yılda bir düzenlenen geleneksel yaz festivali davetini kabul eder. Varılan köy ilk bakışta bir ütopya gibi görünür; çiçek tarlaları, beyaz giysili neşeli köylüler, ortaklaşa paylaşılan bir yaşam. Ancak bu pastoral güzelliğin altında çok daha eski, çok daha ilkel bir şeylerin aktığını seyirci sezmeye başlar. Florence Pugh burada olağanüstü bir performans sergiler. Dani'nin hem dışarıdan hem içeriden çöküşünü, küçük jestlerle ve bakışlarla öyle ustaca aktarır ki izleyici kendini karakterin deri altına sıkışmış gibi hisseder. Film bir yandan ilişkilerdeki toksik dinamikleri, yalnızlık duygusunu ve yas sürecini incelerken öte yandan kültürel çatışma ve topluluk aidiyeti üzerine derin sorular sorar. Midsommar, seyirciyi rahatsız eden türden bir filmdir; ama bu rahatsızlık, ondan uzaklaşmak değil aksine ona daha sıkı tutunmak istettiren cinsten.