Uğur Yücel'in 2004 tarihli bu filmi, Türk sinemasının o döneme özgü cesur ve yüzleşmeci damarının belki de en çarpıcı örneklerinden biri olarak hafızalara kazınmıştır. İki farklı hikâyenin birbirini tamamladığı yapı, seyirciye tek bir cepheden değil, hayatın farklı coğrafyalarından ve farklı yaralarından bakma fırsatı tanır. Güneydoğu'da askerlik görevini tamamlayan iki genç adam, Rıdvan ve Cevher, kollarında taşıdıkları hayallerle sivil hayata dönerler. Ama döndükleri yer aslında başka bir yerdir; çünkü kendileri artık başka insanlardır. Biri Kapadokya'nın toprak kokusunu, biri İstanbul'un gürültüsünü evine getirir; ancak her ikisi de ağır bir bedel ödemiş, bedenlerini ve ruhlarını savaşın izleriyle mühürlenmiş olarak geri dönmüştür. Film, savaşın yalnızca cephede bitmediğini, asıl yükümlülüğün evde, sokakta, gündelik hayatın içinde başladığını ustalıkla gösterir. Kenan İmirzalıoğlu ve Olgun Şimşek'in birbirinden güçlü performansları, bu iki karakteri kâğıt üzerindeki hikâyelerden koparıp gerçek birer insan yüküne dönüştürür. Yönetmen Uğur Yücel, hem bir hikâye anlatıcısı hem de bir tanık gibi davranır; yargılamadan, didaktizme kaçmadan, acıyı olduğu gibi karşıya koyar. Türkiye'nin toplumsal belleğine dokunan bu film, savaş karşıtı söylemini hiçbir slogana sığdırmadan taşır. İzleyicide bıraktığı his, bir filmi bitirmek değil; onunla baş başa kalmak gibidir.