Hindistan'ın ıssız Tumbbad köyünde, çürümekte olan devasa bir konak; içinde saklı bir lanet, topraktan fışkıran korku ve nesiller boyu aktarılan bir açgözlülük hikâyesi... Rahi Anil Barve'nin yönetmenliğiyle hayat bulan bu yapım, Hint mitolojisinin karanlık köşelerinden beslenerek hem bir dönem destanına hem de yüreğe işleyen bir korku masalına dönüşüyor. Küçük Vinayak, annesinin bakımını üstlendiği yaşlı ve esrarengiz büyükannenin gölgesinde büyür. Bu kadın sıradan biri değildir; adeta zamanın dışında kalmış, unutulmaya yüz tutmuş bir sırla birlikte var olmaktadır. Konağın duvarları arasında dolaşan korku, çocukların içgüdüsel olarak hissedip uzak durduğu türden, açıklanamaz ve ilksel bir şeydir. Vinayak büyüdükçe bu sırrın peşine düşer ve Hint mitolojisindeki lanetlenmiş bir varlıkla ailesinin kaderi arasındaki bağı keşfetmeye başlar. Servet hırsı onu yıllar boyunca o konağa, o karanlığa, o topraklara geri çeker. Yapımın en çarpıcı yanı, açgözlülüğü soyut bir ahlak dersi olarak değil, elle tutulur ve görünür bir lanet olarak işlemesidir. Atmosfer o denli yoğundur ki her kare neredeyse ağırlığını fiziksel olarak hissettiriyor. Kahverengi, çürük, nemli bir estetik içinde şekillenen görsel dil; izleyiciyi Hindistan'ın sömürge dönemi köylerinin boğucu havasına çekip bırakıyor. Sohum Shah'ın olgun ve katmanlı performansıyla taçlanan bu film, korku sinemasının çok ötesine geçerek insanın en eski günahını mercek altına alıyor.