1948 yılı, Türkiye'nin kırsalında sıradan bir günle başlar her şey. Hisli Hisar, yüzyıllardır aynı topraklarda, aynı geleneklerle, aynı komşularla yaşayan bir kasabadır. Ta ki devletin uzun eli oraya ulaşana dek. Gümrük Muhafaza Müdürü Mehdi, doğup büyüdüğü bu kasabaya bir görevle geri döner: sınırı çizmek. Ama o sınır yalnızca haritalar üzerindeki ince bir çizgi değildir; iki ailenin, iki dünyanın, iki sevgilinin arasından geçecektir. Sinan Çetin'in bu filmi, siyasi bir eleştiriyi köy komedisinin sıcaklığına ustalıkla sardığı nadir yapıtlardan biridir. Dikenli teller yerleşildikçe kasabanın gündelik ritmi alt üst olur; komşular yabancıya, pazar alışverişi kaçakçılığa, sevgili erişilmeze dönüşür. Filmin trajikomik tonu burada devreye girer: güldürürken düşündürür, eğlendirirken sızlatır. Kemal Sunal, kariyerinin son filminde alışılmış "şaşkın saf adam" kalıbından biraz uzaklaşarak daha çok katmanlı bir karakter ortaya koyar. Gerçek hayatta oğlu olan Ali Sunal ile ilk ve son kez aynı kadraja girmesi ise filme ayrı bir duygusal ağırlık katar. Metin Akpınar'ın varlığı da bu ikiliyi dengeler ve filmin dramatik omurgasını ayakta tutar. Propaganda, Türk sinemasının hafızasında hem güldürü hem hüzün olarak yer etmiş, sınırların insan hayatı üzerindeki keyfi gücünü sorgulamayı bugün de sürdüren bir yapıt olma özelliğini korumaktadır.