Cornwall'ın sarp kayalıkları ve köpük tutan dalgaları arasında geçen bu film, İngiltere'nin güneybatı kıyılarında yaşanan sessiz bir çözülüşün hikâyesini anlatıyor. Martin, nesilden nesile aktarılan bir balıkçı ailesinin son temsilcilerinden biri; ancak elinde artık teknesi bile yok. Kardeşi Steven, eskiden aile yuvası olan evlerini turistlere kiraya vermiş, denizle geçimini sağlayan bu köklü geleneği bir tatil atmosferine dönüştürmüştür. Martin ise limanın yukarısındaki mütevazı bir mülke sıkışıp kalmış, hem fiziksel hem de ruhsal olarak kendi topraklarında yabancılaşmıştır. Mark Jenkin'in kamera arkasında bizzat çekip işlediği bu yapım, biçimsel cesareti ve sıradışı estetiğiyle dikkat çekiyor. Elle çekilmiş 16mm siyah-beyaz görüntüler, filmi hem çarpıcı biçimde güncel hem de zamansız kılıyor; sanki geçmişin ve şimdinin aynı anda var olduğu bir ara bölgede sürüklüyorsunuz. Ses tasarımı sonradan eklenerek kasıtlı bir ayrışma yaratılmış; bu tercih filmi teknik bir deneyden çok, neredeyse gerçeküstü bir iç ses hâline getiriyor. Jenkin, turizmin ve taşradan kopuşun yerel kimlikler üzerindeki tahribatını, büyük söylemlerden uzak tutarak anlatıyor. Sınıf çatışması, modernleşme, kökten kopuş gibi ağır temalar; Cornwall'ın balık kokan havasına, taş duvarlarına ve iki kardeş arasındaki gergin sessizliklere sindirilmiş. Edward Rowe'un Martin yorumu da bu yoğunluğu taşıyan, fazla söze gerek duymayan türden bir performans. İzleyiciyi sarsmaktan çok tedirgin eden, yavaş yavaş altına çeken bir film.