1974 yılında, Türkiye'nin güneydoğusundaki ücra bir kasabada geçen hikaye, televizyonun henüz bir hayal ürünü olduğu dönemde başlar. Yazlık sinema, kasaba halkının tek büyük eğlencesidir; geceleri beyaz perdenin başında toplanan insanlar için bu alan yalnızca bir eğlence mekânı değil, bir buluşma noktası, bir ritüeldir. Derken dışarıdan bir haber gelir: Televizyon artık Anadolu'ya ulaşmaktadır. Yılmaz Erdoğan, bu filmiyle kendi çocukluğunun izlerini taşıyan o kasabaya bizi davet ediyor. Kasabanın "deli oğlanı" Emin, etrafındaki herkese koşan, makinelere meraklı, saf ve içten biridir. Yeni gelen bu mucizevi cihazla kurduğu ilişki, filmin hem mizahi hem de duygusal omurgasını oluşturuyor. Demet Akbağ, Altan Erkekli ve Cem Yılmaz gibi güçlü oyuncuların renk kattığı kadro, kasabanın her kesiminden insanı öylesine inandırıcı canlandırıyor ki seyirci kendini o toprak damlı evlerin arasında buluyor. Vizontele, yalnızca bir teknolojik değişimin hikayesi değil; modernleşmenin sancılarını, taşra yaşamının şiirselliğini ve insan ilişkilerinin kırılganlığını aynı anda ele alan ince bir yapıt. Güldürürken hüzünlendiriyor, hüzünlendirirken yeniden güldürüyor. Erdoğan'ın kaleme aldığı senaryo, Anadolu insanını ne karikatürize ediyor ne de idealize ediyor; sadece ve sadece olduğu gibi anlatıyor. Bu sadelik, filmin en büyük gücü.