Bazı yaralar asla kapanmaz. Bazı öfkeler ise sessiz sedasız, günlük hayatın sıradan kılıfı içinde yıllarca beslenir. Cassie Thomas bir zamanlar tıp fakültesinin en parlak öğrencilerinden biriydi; ama geride bıraktığı o okul koridorları artık yalnızca acının bir hatırlatıcısı. Şimdi Ohio'nun küçük bir kasabasında ebeveynleriyle yaşıyor, gündüzleri mütevazı bir kahve dükkanında çalışıyor. Dışarıdan bakıldığında durağan, hatta biraz da çaresiz bir hayat bu. Oysa geceleri bambaşka bir Cassie ortaya çıkıyor. Emerald Fennell'in hem yazıp hem yönettiği bu film, intikam sinemasını alışılmış kalıplarından koparıp çok daha zekice, çok daha rahatsız edici bir yere taşıyor. Buradaki öfke patlayıcı değil, soğuk ve hesaplı. Cassie'nin dünyası pastel renkler ve şeker pembesine boğulmuş bir estetiğin arkasına saklanmış derin bir karanlık barındırıyor; bu görsel tercih filmin en güçlü dili haline geliyor. Carey Mulligan, kariyerinin en etkileyici performanslarından birini ortaya koyuyor. Gözlerindeki o donuk, ölçen bakış hem izleyiciyi hem de ekrandaki karakterleri tedirgin etmeye yetiyor. Film boyunca "iyi adam" maskesi takan, kendini öyle gören erkeklerin bu maskenin altını sorgulamaya zorlanması ise hikayenin en keskin tarafını oluşturuyor. Feminist sinema açısından son yılların en cesur ve en tartışmalı yapıtlarından biri olan bu film, seyirciyi rahat bırakmıyor; zaten bırakmak gibi bir niyeti de yok.