Pixar'ın 2001 yılında perde arkasına attığı bu yaratıcı dünya, korku kavramını tam anlamıyla baş aşağı çeviriyor. Tasavvur edin: geceleri çocukların dolabından çıkıp onları korkutan canavarlar, aslında sıradan bir işe gidip gelen, terfi kaygısı taşıyan, komşusuyla rekabet eden sıradan çalışanlar. Canavarlar Şirketi, bu yaratıkların çığlık topladığı dev bir enerji tesisi; tıpkı bir elektrik santrali gibi işliyor, fatura ödenecek, kota tutturulacak, rakipler geride bırakılacak. Hikâyenin merkezinde en iyi korkutucu unvanını taşıyan iri yapılı, kalp kırmızısı tüylü Sulley ile şakacı, sivri dilli ortağı Mike var. İkili birbirini tamamlayan, ekrana her yansıdıklarında seyircinin yüzünü güldüren bir dostluğun simgesi. Ne var ki bir gece beklenmedik bir şey oluyor: Küçük bir insan çocuğu, kapatılması gereken bir kapıdan canavarlar dünyasına sızıveriyor. Canavarlar için bu durum tam anlamıyla bir kabus; zira onlara göre insanlar toksik, dokunulmaması gereken varlıklar. Pete Docter, bu absürt kurguyu salt eğlenceye indirgemiyor. Filmin altında yatan şey, yabancı olandan duyulan korkunun ne kadar temelsiz olabileceğine dair ince bir sorgulama. Küçük Boo ile Sulley arasında gelişen ilişki, beklenmediği kadar içten ve duygusal bir boyut kazanıyor. Komedi ön planda olsa da film sizi güldürürken bir yandan da içinizi ısıtıyor, hatta kimi anlarda gözlerinizi dolduruyor. Sesler mükemmel seçilmiş; John Goodman'ın sıcaklığı ile Billy Crystal'ın zamanlaması birbirini kusursuzca besliyor. Yıllar geçse de bu film, yetişkinlere çocukluklarını, çocuklara ise hayal dünyalarını geri veriyor.