1981 Japonya'sının toplumsal çalkantıları arasında filizlenen bu Masanori Watanabe yapımı, insan ilişkilerinin ne denli kırılgan ve öngörülemez olabileceğini sorgulayan kasvetli bir dram olarak öne çıkıyor. Sabahın ilk ışıklarıyla başlayan bir günün içine sıkıştırılmış gibi hissettiren bu hikâye, karakterlerini hem şehrin soğuk ritmine hem de kendi iç çatışmalarına teslim bırakıyor. Watanabe, anlatısını büyük dramatik hamlelere değil, küçük ama yıkıcı anlara inşa ediyor. Filmin atmosferi boyunca sizi saran o bunaltıcı sabah havası, kişisel yıkımın ve toplumsal yalnızlığın sembolü gibi işlev görüyor. Yüksek Ağaç Mio ile dönemin güçlü erkek oyuncuları arasındaki gerilim, ekrana yansırken seyircide rahatsız edici ama bir o kadar da merak uyandırıcı bir his bırakıyor. Japon sinemasının seksenli yıllara girerken yaşadığı dönüşümün izlerini taşıyan yapım, ne tamamen umut vaat ediyor ne de tam anlamıyla karanlığa gömülüyor; ikisi arasında asılı kalıyor. Bu askıda kalış hali, filmin en zorlayıcı yanı olduğu kadar en özgün tarafını da oluşturuyor. İzleyiciyi belirli bir konfor alanına sokmayı reddeden bu tercih, dönemin Japon bağımsız sinemasına özgü cesur bir duruşu yansıtıyor. Sabahın ayazı gibi sinip derinde kalan bir his bırakıyor geride; çok net değil, ama unutması da bir o kadar güç.