Jacques Tati sinemasının en sıra dışı ve en kişisel eserlerinden biri olan bu yapıt, geleneksel anlamda bir film olmaktan çok bir sahne gösterisi, bir kutlama, bir ayin niteliği taşır. Tati, bu kez Mon Oncle'ın ya da Playtime'ın o karmaşık, katmanlı kentsel dünyasından uzaklaşarak seyirciyi doğrudan bir sirk çadırına davet eder. Ama bu sirk, görkemli bir prodüksiyonun değil; sıcaklığın, saflığın ve insanlar arasındaki saf bağın mekânıdır. Tati hem yönetmen hem de sahne performansçısı olarak karşımıza çıkar. Kendi yarattığı sessiz komedinin ustası sıfatıyla, sirk numaralarını izlemek yerine bizzat onların içine girer. Pandomim, akrobasi, müzisyenler ve soytarılar; hepsi bu gösterinin birer parçasıdır. Ne var ki asıl büyüleyici olan, seyircinin de bu gösterinin dışında kalmamasıdır. Tati, kamera aracılığıyla çadırdaki insanları, onların tepkilerini, gülüşlerini ve şaşkınlıklarını da gösteri malzemesine dönüştürür. Böylece izleyen ile izlenen arasındaki sınır, neredeyse tamamen ortadan kalkar. Yapıt, bir anlamda Tati'nin sinemayla vedası gibi hissettiren ve son derece mütevazı bir coşkuyla örülmüş. Büyük anlatı kurgusu ya da dramatik gerilim aramak beyhude olur burada; bu, hayatın küçük absürtlüklerine ve insanın oyun oynama iç güdüsüne duyulan bir sevgi mektubudur. İsveç televizyonu için üretilmiş olması, ona belirli bir samimilik ve serbest ruh katar. Tati'nin daha önceki yapıtlarındaki toplumsal hicvin yerini burada saf bir neşe ve çocuksu bir merak alır. Sirki seven ya da komedi tarihinin bu büyük ustasını tanımak isteyen seyirciler için vazgeçilmez bir deneyim.