Nagisa Oshima'nın 1976 tarihli bu Japon yapımı, dünya sinemasının en tartışmalı ve en cesur eserlerinden biri olma özelliğini onlarca yıl sonra da korumaktadır. Gerçek bir hikayeden beslenen film, 1930'ların Japonya'sında, Showa döneminin toplumsal baskıları altında şekillenen ve giderek obsesif bir hal alan bir aşk ilişkisini konu alır. Oshima, arzuyu salt bedensel bir eylem olarak değil; iktidar, kıskançlık, ölüm ve özgürlük gibi kavramlarla iç içe geçmiş karmaşık bir güç olarak ele alır. Filmde bir han hizmetkarı ile yaşça büyük, evli bir kadın arasında başlayan ilişki, zamanla sınırları zorladıkça daha da içinden çıkılmaz bir tutkunun içine sürüklenir. İki beden arasındaki mesafe kapandıkça zihinler de birbirinin içine geçer; arzu ile yıkım, neredeyse ayrıştırılamaz bir hale gelir. Filmin en çok konuşulan yönü, sahnelerinin simüle edilmemiş doğasıdır. Ancak Oshima bunu bir provokasyon aracı olarak değil, anlatının özüne işleyen bilinçli bir tercih olarak kullanır. Erotizm burada dekor değil, temelin ta kendisidir. Bu yüzden film, gösterildiği dönemde pek çok ülkede yasaklanmış; sansür tartışmalarının odağına yerleşmiştir. Renklerin doygunluğu, çerçevelemenin titizliği ve dönemin Japonya'sını yeniden var eden prodüksiyon tasarımı, filmi görsel açıdan da güçlü kılar. Fujiru Tatsuya ve Matsuda Eiko'nun performansları ise seyirciye rahatsız edici bir özgünlük hissi taşır. İzlemesi kolay bir yapım değildir; ama sinema tarihinde insan arzusunun bu denli dürüstçe ve bu denli acımasızca incelendiği başka örnekler de son derece azdır.