Zaman yolculuğunun icat edildiği ama bir türlü meşrulaşamadığı yakın bir gelecekte, suç örgütleri bu teknolojiyi en kirli işlerinde kullanmaya başlamıştır. Yöntem son derece basittir: Ortadan kaldırılmak istenen biri, otuz yıl geriye gönderilir ve orada bekleyen tetikçiler tarafından sessiz sedasız tasfiye edilir. Joe tam da bu sistemin içinde, hijyetik ve soğukkanlı bir profesyonel olarak yaşamını sürdürmektedir. Geleceğin suç dünyasıyla kurduğu bu düzeni ona iyi para, belirli bir özgürlük ve sonu olan bir sözleşme sunmaktadır; ta ki sözleşmenin nasıl sona erdiğini anlayıncaya kadar. Rian Johnson, bu kurguyu salt bir aksiyon iskeletine oturtmak yerine kimlik, pişmanlık ve özgür irade gibi ağır sorularla doldurur. Zaman yolculuğu burada bir bilim kurgu oyuncağı değil, insanın kendi geçmişiyle ve geleceğiyle hesaplaşmasının metaforudur. Genç Joe ile yaşlı Joe'nun aynı ekranda karşı karşıya gelmesi, sıradan bir aksiyon çatışmasının çok ötesine geçer; bir insanın kendi yaptıklarına, kendi seçimlerine baktığında ne gördüğünü sorgulatan varoluşsal bir aynaya dönüşür. Joseph Gordon-Levitt'in soğuk ve hesaplı yorumu ile Bruce Willis'in yorgun ama inatçı enerjisi filmi iki farklı duygusal frekansta titreştirir. Emily Blunt ise hikayenin ilerleyen bölümlerinde tüm bu karanlığa beklenmedik bir ağırlık katar. Johnson'ın neo-noir estetiği, distopik şehir manzaralarıyla birleşince ekrana bakan izleyici kendini sürekli teyakkuzda hisseder; hem aksiyonun nabzını tutmaya hem de karakterlerin moral çöküşünü izlemeye çalışır. Zaman yolculuğu filmlerinin çoğu paradokslara takılıp kalırken Tetikçiler asıl olanın mekanik değil insani çelişki olduğunu ustalıkla hatırlatır.