Steven Spielberg'in sinema tarihine kazıdığı bu başyapıt, büyüme ve ayrılık üzerine kurulu derin bir duygusal yolculuk olarak öne çıkıyor. Hikâye, ailesi tarafından yalnız bırakılmış, kendi dünyasına çekilmiş on yaşındaki Elliot'la başlıyor. Elliot, bir gece arka bahçesinde tuhaf bir varlıkla karşılaşıyor; galaksinin öte ucundan gelip kendi türü tarafından unutulmuş, yapayalnız kalmış bir uzaylı. İki yalnız ruhun bu rastlantısal buluşması, filmin kalbini oluşturuyor. Spielberg, bilim kurgu türünü alışılageldik uzay macerasından çok daha samimi bir yere taşıyor. Buradaki uzaylı istilacı değil, öte yandan bir mucize de sayılmaz; sadece eve dönmek isteyen, yabancı bir gezegende çaresiz kalmış bir varlık. Bu basit ama güçlü kurgu, filmi hem çocuklara hem yetişkinlere aynı anda farklı katmanlarda seslendiriyor. Yetişkin bir göz için bu; kaybın, özlemin ve vazgeçişin hikâyesi. Çocuklar içinse saf bir arkadaşlığın, birini koruma içgüdüsünün ve cesarettin portresi. Henry Thomas'ın Elliot'u son derece doğal ve içten canlandırması, filmin duygusal ağırlığını taşımasını sağlıyor. Küçük Drew Barrymore'un neşe dolu varlığı ise her sahneye ayrı bir sıcaklık katıyor. John Williams'ın müziği ise o meşhur bisiklet sahnesinde olduğu gibi görüntüyle öyle bütünleşiyor ki, melodiyi duyduğunuzda sahneyi, sahneyi gördüğünüzde melodiyi hissediyorsunuz. Çekildiği günden bu yana kırk yılı aşkın bir süre geçmesine karşın filmin büyüsü hiç solmuyor. Teknoloji ne kadar ilerlesede, kayıp ve bağlılık duyguları her dönemin insanına aynı şekilde dokunuyor. Elliot'un bisikletinin geceyi yararak uçtuğu o an, sinemanın hafızasından kolay kolay silinecek gibi görünmüyor.