Mel Gibson'ın 2004 yılında çektiği bu tartışmalı ve cesur yapım, Hristiyanlık tarihinin belki de en kritik on iki saatini olağanüstü bir görsel ve duygusal yoğunlukla perdeye taşıyor. Getsemani Bahçesi'ndeki o kırılgan geceyle başlayan anlatı; ihaneti, tutuklanmayı, sorgulanan bir yönetici önündeki yargılamayı ve ardından gelen acımasız işkence sürecini izleyicinin yüzüne adeta yapıştırıyor. Gibson, bu hikâyeyi tanıdık bir dini söylem olarak değil, bedensel ve ruhsal bir dayanıklılık sınavı olarak kurguluyor. Jim Caviezel'in bedeniyle ve bakışlarıyla aktardığı performans, rolün sınırlarını zorlayan cinsten. Karakterin sessizliği bile başlı başına bir ifade biçimi hâline geliyor; söylenmeyen şeyler çoğu zaman söylenenlerden daha ağır basıyor. Filmin Aramice ve Latince diyaloglar üzerine inşa edilmesi, bu ısrarla tarihsel gerçekliğe bağlı kalmak isteyen tavrın en somut göstergesi. Yapım, izleyiciyi rahatlatmayı değil sarsmayı hedefliyor. Şiddetin bu denli ham ve doğrudan gösterilmesi zamanında ciddi tartışmalara yol açtı; ama bu yaklaşım aynı zamanda filmin sıradan bir dini anlatıdan ayrıştığı noktayı da belirliyor. İnancın merkezine acıyı ve beşerî kırılganlığı yerleştiren bu seçim, bakış açısına göre provokatif ya da derin bulunabilir. Maia Morgenstern'in sessiz ama yıkıcı annelik portreyi de ayrıca anılmayı hak ediyor. İster inanç penceresinden ister sinema penceresinden bakılsın, bu film izleyicide kolay silinmeyen izler bırakıyor.